Ślimaki aby nadawały się do spożycia muszą najpierw zostać poddane przynajmniej dziesięciodniowej głodówce. Ślimaki głodzi się, aby ich organizm oczyścił się z pozostałości pokarmów które mogłyby okazać się trujące dla człowieka. Głodówkę można złagodzić podając ślimakom zioła takie jak tymianek, rozmaryn itp. z dodatkiem otręb pszennych. Praktycznym sposobem jest umieszczenie ich w dużym plastikowym wiadrze nakrytym siatką lub innym materiałem zapewniającym cyrkulację powietrza (np. rajstopy damskie). Wiadro należy odstawić w chłodne, przewiewne miejsce. Mięczaki poddaje się następnie płukaniu. Pod czas pierwszego płukania pod bieżącą wodą czyści się zewnętrzną część ślimaka. W drugim, z dodatkiem octu i soli, oczyszcza się jego wnętrze. Trzecie płukanie to kąpiel w czystej wodzie. Przed przystąpieniem do płukania dobrze jest umieścić ślimaki w mieszance soli i mąki. Po tych zabiegach ślimaki należy obgotować, schłodzone, wyjęte ze skorupek.
Do dzisiaj we Francji, Hiszpanii czy we Włoszech ślimaki winniczki wraz z kilkoma innymi ślimakami lądowymi uchodzą za wysoko ceniony przysmak. Podobno najlepiej smakują one na wiosnę, kiedy to ich ciało zawiera najmniej soli wapiennych, dzięki czemu po ugotowaniu nie mają one niepożądanego posmaku "jesieni" (jak mawiają smakosze). Mięso ślimaka jest chude, zawiera duże ilości dobrej jakości białka, a także sporo wapnia, magnezu, miedzi, cynku i jodu.